Όπως έχω ξαναγράψει, ζω σε μια κεντρική και ζωντανή γειτονιά της Αθήνας, κοντά στην Πανόρμου. Εδώ υπάρχει και ένας αρκετά εμπορικός δρόμος, η Λαρίσης, με πολλά καταστήματα και υπηρεσίες. Ειδικά τα απογεύματα γίνεται χαμός.
Ο δρόμος μου, είναι αρκετά φαρδύς, χωράει 2 αυτοκίνητα παρκαρισμένα και στις 2 μεριές, και επιτρέπει και διπλοπαρκάρισμα. Αυτό είναι που δημιουργεί όλα τα προβλήματα. Την άλλη φορά περίμενα 1μιση ώρα έναν καραγκιόζη που είχε πάει για ψώνια (και με είχε ακουμπήσει κιόλας διπλοπαρκάροντας), να δεήσει να έρθει να με απεγκλωβίσει για να πάρω το αυτοκίνητό μου. Ευτυχώς δεν είχα δουλειά. Ανέβηκα στο μπαλκόνι και του έστησα καρτέρι. Μόλις ήρθε έτρεξα και τον πρόλαβα και σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να ζητήσει έστω μια συγνώμη. Μιλιά δεν έβγαλε. Τουλάχιστον ξέσπασα με τα καντήλια που του έχωσα. Λάθος η αντίδρασή μου, έπρεπε να είχα καλέσει την τροχαία. Άμα του ερχόταν η λυπητερή, θα τον πονούσε. Μόνο αυτό πονάει τους περισότερους ΚωλοΈλληνες (sic) που λέει και ο Σαββόπουλος.
Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο φυσικά. Κάθε απόγευμα μέχρι να κλείσουν τα μαγαζιά το ίδιο γίνεται. Κόρνες, πανικός, χαμός. Τι φταίμε εμείς ρε να μην μπορούμε να πάμε στην δουλειά μας και να ακούμε τις κόρνες από τους αγανακτισμένους κάθε μέρα;
Η γαϊδουριά δεν έχει όρια. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι ΚωλοΈλληνες δεν έχουν καν το θάρρος να ζητήσουν μια συγνώμη. Χώνονται στην “κούρσα” τους και την κάνουν στα μουλωχτά.
Δείτε τις παρακάτω εικόνες, Η “κυρία” που ήρθε μετά από 40 λεπτά είχε πάει για ψώνια… Είχε βάλει και alarm τρομάρα της. Άργησε τόσο, που κατέφθασε και 2ο απορριμματοφόρο το οποίο αναγκάστηκε να στρίψει για να μην κλείνει και πιο πίσω το δρόμο… Μπήκε αθόρυβα στο αυτοκίνητό της, δεν είπε μιλιά στο πλήθος που είχε μαζευτεί και έφυγε σαν να μην τρέχει τίποτα.
